Ospa to jedna z najbardziej powszechnych chorób wieku przedszkolnego i szkolnego. Choroba ta jest wywoływana na ogół herpeswirusem VZV, który doprowadza do zakażenia całego organizmu. Źródłem zarażenia się ospą najczęściej jest drugi człowiek. Ospa wietrzna jest chorobą zakaźną, więc przenosi się drogą kropelkową. Oznacza to, że na ospę narażeni jesteśmy w momencie, gdy mamy kontakt z chorą osobą.

Ospą można zarazić się bardzo szybko. Najczęściej na ten rodzaj choroby zapadają małe dzieci, w wieku od około dwóch do siedmiu lat. Ospa u niemowląt i przedszkolaków rozprzestrzenia się błyskawicznie, a do zakażenia się chorobą może dojść nawet przed pojawieniem się wysypki u chorej osoby. Prawdopodobieństwo zarażenia się ospą istnieje do całkowitego zaschnięcia ran i pojawienia się strupków.

Ospa wietrzna jest chorobą dość uciążliwą, w głównej mierze z powodu wspomnianych wyżej ran i pojawiających się później strupków. Przebieg choroby zależy między innymi od postaci wirusa, a także od wieku pacjenta. Wielu rodziców próbuje zwalczać ospę domowymi sposobami, ale te, jak się okazuje, nie zawsze są w pełni skuteczne. W przypadku kiedy nie dochodzi do powikłań stosuje się jedynie leczenie objawowe, które polega na zbijaniu gorączki oraz łagodzeniu objawów związanych z uporczywym swędzeniem skóry.

Jeśli natomiast mamy do czynienia z powikłaniami po ospie, wówczas konieczne jest zastosowanie specjalistycznej terapii. Dobór sposobu leczenia i wybór środków farmakologicznych jest uzależniony w głównej mierze od rodzaju powikłań. Najczęstszym powikłaniem są blizny, ale choroba może też spowodować zapalenie płuc (szczególnie u osób dorosłych), zapalenie ucha środkowego czy mózgu. Nieco rzadziej natomiast ospa prowadzi do kłębuszkowego zapalenia nerek oraz zapalenia wątroby.

Po przebyciu choroby wirus ospy wietrznej na ogół pozostaje w postaci uśpionej do końca życia. Jednak w przypadku, kiedy dojdzie do osłabienia układu immunologicznego, ten sam wirus może wywołać chorobę zakaźną o nazwie półpasiec. Schorzenie to objawia się głównie zmianami skórnymi w postaci pęcherzyków w okolicy twarzy lub w obrębie tułowia (głównie na klatce piersiowej).

Dość  trudno jest zapobiegać ospie bez profilaktycznych szczepień. Szczepienia ochronne przeciw ospie podaje się już między dziewiątym a dwunastym rokiem życia dziecka. Kolejne dawki natomiast stosuje się po ukończeniu trzynastego roku życia.

W przypadku dzieci ospa wietrzna na ogół ma dość łagodny przebieg, jednak już dorośli chorobę mogą znosić znacznie gorzej. Szczególnie niebezpieczna może być ospa u kobiet w ciąży. Jeśli kobieta zarazi się wirusem ospy w pierwszym trymestrze, wówczas może dojść nawet do uszkodzenia płodu. Dlatego jeśli nie byliśmy szczepieni na ospę, warto zachować szczególną ostrożność.